De organisatie had enkele jaren daarvoor zelf gegevens verzameld over verdeling van de werktijd over verschillende taken. De gegevens waren niet langer actueel.

Meer inzicht in de wijze waarop en de tijd waarin de onderwijsproductie vorm kreeg, moest leiden tot een gefundeerder oordeel hoe groot de personeelsformatie per afzonderlijke opleiding kon zijn. Daarvoor diende een normering te worden ontwikkeld, zodat bepaald kan worden wat er aan menskracht nodig is of vrij komt op het moment dat een opleiding meer deelnemers trekt, krimpt, start of stopt. Ad hoc beslissingen en besluiten over de omvang en de samenstelling van de personeelsformatie waren te vermijden door gegevens over de wijze waarop (uren waarin) de onderwijsproductie tot stand kwam.